رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱

آن کیست که دل نهاد و فارغ بنشست پنداشت که مهلتی و تأخیری هست گو میخ مزن که خیمه می باید کند گو رخت منه که بار می باید بست

رباعی شمارهٔ ۱۰

نه هر که زمانه کار او دربندد فریاد و جزع بر آسمان پیوندد بسیار کسا که اندرونش چون رعد می نالد و چون برق لبش می خندد

رباعی شمارهٔ ۱۱

ای قدر بلند آسمان پیش تو خرد گوی ظفر از هر که جهان خواهی برد دشمن چه کری کند که خونش ریزی از چشم عنایتش بینداز که مرد

رباعی شمارهٔ ۱۲

شاها سم اسبت آسمان می سپرد از کید حسود و چشم بد غم نخورد لیکن تو جهان فضل و جود و هنری اسبی نتواند که جهانی ببرد

رباعی شمارهٔ ۱۳