شمارهٔ ۲

ساقی بیار باده که افتاده ایم ما

افتاده ایم و منتظر باده ایم ما

بنیاد ما نه عشق تو امروز می کنند

بس خانمان به باد فنا داده ایم ما

دوریم از مشایخ و رنگ و ریایشان

از نقش ساده وز همه آزاده ایم ما

رندیم و باده خوار و گرفتار عشق یار

فارغ ز قید مسجد و سجاده ایم ما

محکم بنا که سیل فنایش نمی کند

بنیاد عاشقی ست که بنهاده ایم ما

آهی کشیده ایم سحرگه ز سوز دل

دودی به سوی چرخ فرستاده ایم ما

باز آ که منتظر به رهت نقد جان به کف

بهر نثار مقدمت ایستاده ایم ما

یا رب ز هر چه جز تو بود چشم بسته ایم

دست امید سودی تو بگشاده ایم ما

آخر کنند از گل ما ساغر و سبو

کاول ز خاک میکده ها زاده ایم ما