شمارهٔ ۸

خدا را تا به کی در سینه دارم درد پنهان را

به تنگ آمد دل آخر چاک خواهم زد گریبان را

از آن زلف مسلسل قصه سرکرده ام امشب

ز تو آشفته خواهم کرد دل های پریشان را

به صافی طینتی بگشا نظر در پاکی دل بین

به ظاهر منکر ای ناصح من آلوده دامان را

طریق عشق را ترک سرآمد شرط اول گام

ز دل باید برون کردن در این ره فکر سامان را

به راه عشق آن به کز طلب آسوده بنشینیم

چو می دانم که پایانی نباشد این بیابان را

خدنگ غمزه آسان بگذرد از جوشن دل ها

سپر از دیده می باید نمودن تیر مژگان را

ز موج اشک عالم را به سیلاب فنا دادم

چه آید مشت خاشاک و خسی در دیده طوفان را

ز روی رنگ و طره میگون به ساغر گو

چه گویی این قدر واعظ حدیث کفر و ایمان را