شمارهٔ ۴۵

زلف و رخسار نکو آن ماهرو می پرورد

آفتاب و سایه را با هم نکو می پرورد

با خیال قامت رعنای آن سرو سهی ست

باغبان سروی اگر در طرف جو می پرورد

زخم دل های جراحت دیده را مرهم چه سود

این چنین کآن ترک زلف مشک بو می پرورد

بس سخن پرور که دارد گفت وگو زآن لعل لب

وآن لب لعلت سخن بی گفت وگو می پرورد

چون گل رویت گرفتم پرورد گل باغبان

در چمن لیکن نه با آن رنگ و بو می پرورد

عشق بازان بلااندیشه در میدان عشق

سر به چوگان بلامانندگو می پرورد

بر در میخانه کآخر خاک باید شد در او

ساغر اینجا مشت گل بهر سبو می پرورد