شمارهٔ ۴۸

شکر که ایام محنتم به سر آمد

تیره شبم را ز پی دگر سحر آمد

از در دولت دمید صبح امیدم

یار سفرکرده من از سفر آمد

حیرتم افزود از زلال محبت

هر که فزون خورد آب تشنه تر آمد

کار به کامم شد از امید وصالش

نخل مراد آخرم به برگ و بر آمد

گو بخورد خون دل ز غصه رقیبم

کز درم آن سرو ناز جلوه گر آمد

بر سر آنم که سر نهم به وفایش

گر چه جفایش فزون ز حد و مر آمد

مهر کسی در دلش نماند همین بس

ناله زارم مگو که بی اثر آمد

ساغر بی چاره را به روز وداعش

خون جگر بود کز دو چشم تر آمد