شمارهٔ ۵۳

سال ها منظر دل آینه روی تو بود

طاق محراب دعایم خم ابروی تو بود

من بیهوده نورد این همه ره گردیدم

یاد باد آن که گذارم به سر کوی تو بود

یاد باد آن که روان در لب جو می گشتم

سرو رعنای دلم قامت دلجوی تو بود

دل که دیوانه وش آشفته و حیران می گشت

عاشق روی تو و شیفته موی تو بود

در ازل عقل به دیوانگیم حکم نمود

زآن که زنجیر جنون حلقه گیسوی تو بود

فتنه گردش دوران نه ز من شورانگیخت

آفت جان و دلم نرگس جادوی تو بود

حرف شیرین دهنان دوش چو آمد به میان

شهد شکرشکن آن لعل سخن گوی تو بود

ابر و باران و مه و مهر ندارند اثر

آن که جا داد به گل های چمن بوی تو بود

پیش از آن دم که گلی بشکفد از گلشن عشق

ساغر دلشده را دیده و دل سوی تو بود