شمارهٔ ۷۶

تعالی الله زهی طالع که دیدم روی نیکویش

به رویم صد گلستان گل شکفت از دیدن رویش

جهان یک سر عبیرآمیز و عنبربیز می بینم

نسیم صبح دم گویا گذشته است سر کویش

دل سحرآفرین بدرود جان گر گویدم شاید

که دل دوز است تیر غمزه چشمان جادویش

حریف شاهد معنی نگردد پیر عقل ای دل

که من با پنجه عشق آزمودم زور بازویش

سر صیدافکنان را او به فتراک از ازل دارد

خلاصی نیست کس را از کمند تار گیسویش

فراست را فرس لنگ است ای عاقل عنان درکش

سمند عشق می باید به میدان تکاپویش

از آن زلف دل آویزش صبا آهسته تر بگذر

که زنجیر مجانین است یک سر حلقه مویش

رموز عالم هستی ز من پرسید در مستی

که آگاهم ز سر پرده های توی بر تویش

به میدان وفا تا سر سپر دارد نیندیشد

اگر عاشق هزاران تیغ می بارد ز هر سویش

تو و توفیق عقل و حرمت طوف حرم زاهد

من و عشق رخ یار و طواف کعبه کویش

نه با زنار تار زلف او از سبحه بیزارم

که از محراب در تابم به یاد طاق ابرویش

مگو ساغر ز ساقی نشیه جاوید می خواهد

حیات خضر می خواهد ز شهد لعل دل جویش