شمارهٔ ۸۰

ما و سفال میکده جمشید و جام خویش

ما برده ایم قرعه دولت به نام خویش

ساقی به دور لاله زمانی به گردش آی

کز گردش زمانه کشیم انتقام خویش

نام آوران عشق تو گم نام عالمند

مردان عشق ننگ شمارند نام خویش

بگذار کام خویشتن ای دل که در جهان

ناکام گوی عشق گرفته است کام خویش

ای محتسب تو زحمت بیهوده می کشی

ما خود زدیم سنگ ملامت به جام خویش

زاه به من تو خرقه تقوی نشان مده

بر چین ز راه رند خرابات دام خویش

ای دل برون خرام و جهان بین و جان طلب

مرغ شکسته بال بود مرغ بام خویش

یا جان دهیم یا به وصال تو می رسیم

یا سر نهیم در سر سودای خام خویش

کو آسمان به خلق نماید ملال عید

ما دیده ایم طلعت ماه تمام خویش

بی قدر بنده ام که به هیچم نمی خرند

گر خواجه ام به هیچ فروشد غلام خویش

ناکامیم چو کام سپهر است و دور او

یا رب سپهر کاش نگردد به کام خویش

صوفی ز صدر مصطبه پوید به لا مکان

ساغر به کنج میکده جوید مقام خویش