شمارهٔ ۱۰۷

شب ها که با خیال رخت آه می کشم

نقشی به لوح دیده از آن ماه می کشم

تا شست و شوی دل کنم از غیر نقش دوست

ناشسته روی جام سحرگاه می کشم

با سالکان میکده در شاه راه عشق

جامی به یاد رهرو آگاه می کشم

آویختن نیارم از آن دامن بلند

خجلت ز دست و پنجه کوتاه می کشم

یک تن ز همرهان طریقت نمی کشد

بار مذلتی که در این راه می کشم

یک ره دلم به حلقه آن زلف ره نیافت

بنگر چه ها ز طالع گمراه می کشم

گر دست من به چاه زنخدان او رسد

صد یوسف پیمبر از آن چاه می کشم

گوشم سوی سروش و سبوی میم به دوش

شکر خدا که باده به دلخواه می کشم

خاک در گدای خرابات بوده ام

منت کجا ز بارگه شاه می کشم

در دل فروزم آتشی از آه سوزناک

وز سوز سینه ناله جان کاه می کشم

ساغر مپرس قصه ز شب های محنتم

کز غصه خون همی خورم و آه می کشم