شمارهٔ ۱۰۹

تا به خاک قدم پیر مغان سر زده ام

پای بر فرق سرافرازی قیصر زده ام

گشته ام خاک نشین بر در میخانه عشق

پشت پا بر حرم و بتکده یکسر زده ام

از کف ساقی ترسابچه در بزم حضور

می رنگین تری از خون کبوتر زده ام

خورده ام جام حیات از می خمخانه عشق

طعنه بر چشمه ظلمات سکندر زده ام

چه غم از حادثه انگیزی توفان بلا

کشتیی را که به دریای تو لنگر زده ام

ز وفا پای پس از مرگ به خاکم بگذار

که بسا دست من از عشق تو بر سر زده ام

منم آن عاشق دیوانه که از روز ازل

علم عشق تو در گنبد اخضر زده ام

ساغر مست و خرابم به خط مفتی عشق

باده در میکده با رند و قلندر زده ام

من که اندیشه ام از پرسش محشر نبود

دست امید به دامان پیمبر زده ام