شمارهٔ ۱۴۶
ساغر کنگاوریزهی کمال رای تو جهان به زیر پای تو
رضای تو قضای حق قضای حق رضای تو
تویی که جان عالمی چه جان جهان جام همی
زهی صفا و خرمی به عالم از صفای تو
سزد که فخر هر زمان زمین کند بر آسمان
زهی شرافت مکان که اندر اوست جای تو
تویی که هر شب از فلک همی رساندت ملک
ندای اننی معک به ذکر یا خدای تو
تو را سزد ز سروری به بنده مهرگستری
سزاست ذره پروری بر آفتاب رای تو
من حقیر کیستم خود آگهی که چیستم
چه کرده ام که نیستم به هیچ ره سزای تو
مکش به زاریم کنون به کام دشمنان دون
گرفتم این که شد فزون خطایم از عطای تو
مران به خواری از درم مکش به خاک و خون پرم
به آن سرا رود سرم نگردم از هوای تو
ببین به سویم از کرم که مانده ام اسیر غم
تو منعمی و محتشم منم کمین گدای تو
ز اشک و آه سرکشم میان آب و آتشم
تو را خوش است اگر خوشم قسم به خاک پای تو
فلک ز بخت پست من بود پی شکست من
چه کوته است دست من ز دامن رسای تو
مرا به جز تو هیچ کس نه جز تو از تو ملتمس
همین هوس مرا و بس تو دانی و خدای تو