شمارهٔ ۱۵۷

بخت آنم نه که با ما ز وفا بنشینی

ای خوش آن لحظه که از خشم به سویم بینی

تو و خودبینی و خودرایی و بی پروایی

من و افتادگی و عاجزی و مسکینی

رهرو دیر و حرم را ز تو نالان دیدم

من ندانم تو ستمگر به کدام آیینی

تا قیامت تو به این قامت اگر بخرامی

ننشیند به جهان فتنه مگر بنشینی

طعم شعد لب شکرشکن یار نداشت

بس مگس وار چشیدیم ز هر شیرینی

ای که از کفر گریزانی و دین می طلبی

بگذر ار هر دو اگر مرد حقیقت دینی

ساغرا بر در میخانه گدایی بطلب

که گدایان درت را همه سلطان بینی