شمارهٔ ۲۸

تو را که فضل و هنر هست و بخت و دولت نیست

درست شد که گنه مر زمانه را نه تو راست

اگر چه حسن ادب داری و جمال هنر

چه فایده که دو چشم زمانه نابیناست