شمارهٔ ۴

تو را خرامش کبک است و کشی طاووس

مثل زنند ز حسنت همی به روم و به روس

همای فاخته مهری تذرو طوطی لفظ

گرفته دوری سیمرغ و زینت طاووس

ز چهره تو فزون گشته باغ را دیدار

ز غمزه تو فزون گشته فتنه را ناموس

صفات تو ز بدیعی نمی شود ممکن

جمال تو ز لطیفی نمی شود محسوس

بکن به مهر و وفا درد عشق را درمان

مکن ز جور و جفا عهد وصل را مدروس

مرا ز آتش دل آب دیده جاسوس است

ز آب دیده که دیده است در جهان جاسوس

همان رسید به ان من از ولایت عشق

که از ولایت مازندران به کیکاوس

مکن عتاب و حدیث وفا مگوی که هست