۱۷- آیات ۲۰۵ تا ۲۲۰

أ فرأیت إن متعنٰاهم سنین ۲۰۵ ثم جٰاءهم مٰا کٰانوا یوعدون ۲۰۶ مٰا أغنیٰ عنهم مٰا کٰانوا یمتعون ۲۰۷ و مٰا أهلکنٰا من قریة إلاٰ لهٰا منذرون ۲۰۸ ذکریٰ و مٰا کنٰا ظٰالمین ۲۰۹ و مٰا تنزلت به الشیٰاطین ۲۱۰ و مٰا ینبغی لهم و مٰا یستطیعون ۲۱۱ إنهم عن السمع لمعزولون ۲۱۲ فلاٰ تدع مع اللٰه إلٰها آخر فتکون من المعذبین ۲۱۳ و أنذر عشیرتک الأقربین ۲۱۴ و اخفض جنٰاحک لمن اتبعک من المؤمنین ۲۱۵ فإن عصوک فقل إنی بریء ممٰا تعملون ۲۱۶ و توکل علی العزیز الرحیم ۲۱۷ الذی یرٰاک حین تقوم ۲۱۸ و تقلبک فی السٰاجدین ۲۱۹ إنه هو السمیع العلیم ۲۲۰

آیا دیده که اگر کامیاب سازیم ایشان را سالها ۲۰۵ پس آید ایشان را چه هستید که وعده داده می شوند ۲۰۶ کفایت نکند از ایشان آنچه بودند کامیاب کرده می شدند ۲۰۷ و هلاک نگردانیدیم هیچ قریۀ را مگر که بودند مر آن را بیم دهندگان ۲۰۸ پند دادنی و نباشیم ستمکاران ۲۰۹ و فرود نیاوردند شیاطین ۲۱۰ و نمی سزد مر ایشان را و نمی توانند ۲۱۱ بدرستی که ایشانند از شنیدن هر آینه عزل شدگان ۲۱۲ پس مخوان با خدا الهی دیگر پس بشوی از عذاب کرده شدگان ۲۱۳ و بیم کن خویشانت را که نزدیک ترند ۲۱۴ و فرود آور بالت را برای آنکه پیرو شد ترا از گروندگان ۲۱۵ پس اگر نافرمانی کنند ترا پس بگو بدرستی که من بیزارم از آنچه می کنید ۲۱۶ و توکل کن بر غالب مهربان ۲۱۷ آنکه می بیند ترا وقتی که بر می خیزی ۲۱۸ و اگر دیدنت از حالی بحالی در سجده کنندگان ۲۱۹ بدرستی که اوست شنوای دانا ۲۲۰