شمارهٔ ۱۵ - در تهنیت عید مولود - در ماه رجب ۱۳۳۹ هجریقمری
صغیر اصفهانیمرحبا للعید فی العید الشریف فی الشریف
خاصه فصل فرودین و ویژه از بعد خریف
با غزلخوانی ظریف و با دلارامی لطیف
با دلارامی لطیف و با غزلخوانی ظریف
اعتکاف اندر گلستان جست باید ای حریف
جست باید ای حریف اندر گلستان اعتکاف
کوهساران را دگر مشعوف گشت از رنگ رنگ
چون زبرجد سبز شد فرسنک تا فرسنک سنگ
مطر با وقت است تا آری به سوی چنگ چنگ
بلکه میبایست نگذاری دمی از چنگ چنگ
ساقیا در ساتکین بنما میی گلرنگ رنگ
درد نی بل باده ای چون چشمه انصاف صاف
در چنین جشنی که بی می میکند آرام رم
میکشد زیر لحد از کاسه سر جام جم
چند باشد دیده من از غم ایام یم
به که گیرم جام و از نی بشنوم الهام هم
لافم از عشق و زنم با یار سیم اندام دم
میزند مفتی گر از تصنیف و از تألیف لاف
خیره شد چشم فلک از بس که در روی زمین
در جنوب و در شمال و در یسار و در یمین
گشت پیدا شد عیان آمد پدید از ماء و طین
سوسن و سنبل گل و نسرین شقیق و یاسمین
گلستان را گر بخوانم حالیا خلد برین
گر نکاهم قدر آن هرگز نگفته ستم گزاف
طفل غنچه میگشاید لب به هر صبح صبیح
بر فراز شاخ چون در دامن مریم مسیح
سر به سر انجیل میخوانند مرغان فصیح
کبک و دراج و تذرو و عندلیب و بوالملیح
گر بیابد آگهی زین جوش و زین جشن ملیح
سوی بستان میشتابد بی گمان عنقاز قاف
باد نوروزی ز بستان رفت خاک و برد گرد
گلرخان کردند رو در باغ بهر سیر ورد
دسته دسته جوقه جوقه زوج زوج و فرد فرد
گل ز گل سر زد بنفش و طوسی و اسپید زرد
نازم آن صباغ رنگ آمیز کاین تدبیر کرد
ریخت در خم آب و رنگ آورد با صد اختلاف
در هوا دارد صبا همراه خود برگ سمن
یا بشیر از بهر یعقوب دل آرد پیرهن
گل چو یوسف میفروشد حسن در مصر چمن
چون خریداران به گردش از ریاحین انجمن
سنبلستش از خریداران یک و جای ثمن
گیسوان بگشوده گوید من عجوزم این کلاف
داده بار عام در میخانه پیر می فروش
آنکه لطفش کرده ما را حلقه منت به گوش
آمده می در خم و در شیشه و ساغر به جوش
رفته هر سو باده خواران یک ز دست و یک ز هوش
ساقی از دریا رساند می به خیل باده نوش
ورنه خم کی میدهد امروز مستان را کفاف
هیچ دانی چیست بر این عیش بی پایان سبب
وزچه ذرات جهان در رقص و وجدند و طرب
بهر آن کامد قرین نوروز با ماه رجب
کاندران در کعبه ظاهر شد علی میر عرب
آفتاب ملک دین شاهنشه والا نسب
خسرو عمر افکن عنتر کش مرحب شکاف
مظهر ذات و صفات کبریا پا تا به سر
زوج زهرای مطهر بن عم خیرالبشر
جان جان سر سویدا تاب تن نور بصر
حاکم حکم قضا و آمر امر قدر
هم زمین باشد به گردون از جنابش مفتخر
هم فلک دارد به پستی پیش کاخش اعتراف
سیل خون کردی روان رفتی چو در میدان کین
مشرکین را ریختی هی سر ز تن هی تن ز زین
آفرین بر دست و تیغش آمد از جان آفرین
چرخ چون آگاه گشت از زور و بازویی چنین
تا شود ایمن ز نیش ذوالفقارش از زمین
اینهمه بالا گرفت از بس به خود دزدید ناف
گر کس از سر علی مرتضی آگاه شد
می توان گفتن که آگاه او ز سر الله شد
چون منور عرصه آفاق از آن ماه شد
در میان لشگر انفس ظهور شاه شد
چون حریم کعبه آن شه را تولدگاه شد
تا قیامت اهل عالم می کنند آنرا طواف
ملک هستی راست او شاه و بخیلش بیگمان
انبیاء خدمتگذارانند بهر کسب شان
آدم و الیاس و خضر این سه وجود پاک جان
ملک او را زارعند و آبیار و دشتبان
با ید و بیضای آنسان موسیش باشد شبان
با چنان حشمت سلیمانش بود زنبیل باف
یا علی یا ایلیا یا باحسن یا باتراب
یا علی ای نفس پاک حضرت ختمی مآب
من نیم هرچند قابل لیک گر بودی صواب
در مدیحت میگرفتم از رخ مطلب نقاب
بایدم ناچار گفتن کرده ای خیبر خراب
یا بگویم کشته ای بن عبدود را در مصاف
ای دو عالم در یک انسان ای علی مرتضی
ای که بستودت خداوند جهان در هل اتی
هم وجودت معنی کافی به قول قل کفی
هم مدیحت روز و شب ورد زبان مصطفی
غیر تیغت سیف نی الا وجودت لافتی
وین سخن جبریل گفت و او نمی گوید خلاف
کلب درگاهت صغیرم من که از فرط گناه
نامه ام چون روی و رویم گشته چون روزم سیاه
در دو عالم غیر درگاه توام نبود پناه
اول آخر هم کنی بر من تو از رحمت نگاه
ثانیا از من نپوشی چشم رحمت هیچگاه
ور رود جرم و خطایی هم مرا داری معاف
