شمارهٔ ۲۲ - تضمین غزل شیخ سعدی رحمه‌‌الله علیه

نه تابع دیریم و نه قایل بکنشتیم

نه سالک راه حرم پاک سرشتیم

ما دوزخیان بین که طلبکار بهشتیم

خرما نتوان خورد از این خار که کشتیم

دیبا نتوان بافت از این پشم که رشتیم

افسوس که ما نامه عصیان ندریدیم

بر تن بجز از جامه حسرت نبریدیم

با گوش عمل حکم خدا را نشنیدیم

بر لوح معاصی خط عذری نکشیدیم

پهلوی کبایر حسناتی ننوشتیم

ما را بهوا نفس همی خیره نماید

هی کم کند از عمر و بعصیان بفزاید

ای بس در افسوس که بر ما بگشاید

ما کشته نفسیم و بس آوخ که برآید

از ما بقیامت که چرا نفس نکشتیم

این زال جهان خط امانی ننوشته است

شوهر نگرفته است که ناکام نکشته است

بس خیره دل ما که از آن در نگذشته است

دنیا که در آن مرد خدا گل نسرشته است

نامرد که ماییم چرا دل بسرشتیم