شمارهٔ ۳۹
صغیر اصفهانیای نام عاشق سوز تو ورد زبان ها
وی یاد جان افروز تو آرام جان ها
با اینکه بیرون از زمان و از مکانی
شاه زمان ها هستی و ماه مکان ها
گفتی نفخت فیه من روحی به قرآن
هستی خود ای جان جهان روح روان ها
منزل گرفتی در دل دلدادگانت
گرچه نگنجی در زمین و آسمان ها
فرط ظهورت پرده روی نکو شد
ای بی نشان پنهان شدستی در نشان ها
نقش بدیعی باشدت از خامه صنع
هر گل که می روید به طرف بوستان ها
هرگز ندیدیم از تو غیر از مهربانی
ای مهربان تر از تمام مهربان ها
وصفت نیامد در بیان یک از هزاران
چندان که گفتند اهل بینش داستان ها
کی می توان بردن صغیر این ره به پایان
در این بیابان گشته گم بس کاروان ها