شمارهٔ ۱۸۵

به تغافل همه روزان و شبان می گذرد

حیف از این عمر که در خواب گران می گذرد

از بد و نیک جهان قصه مخوان باده بخور

شادی این که بد و نیک جهان می گذرد

راستی قابل این نیست جهان گذران

که بگوییم چنین است و چنان می گذرد

تا بگیری کله از سر رود ایام بهار

تا نهی باز به سر فصل خزان می گذرد

گذراند ز کمان فلکت شست قضا

همچو تیری که به ناگه ز کمان می گذرد

وضع گیتی طلب از مهتر سیاحان مهر

که بر او سیر کران تا به کران می گذرد

هر نفس عمر تو بی سود کسان است صغیر

گر به تحقیق ببینی به زیان می گذرد