شمارهٔ ۱۹۵

مست ساقی ز سر آب عنب می گذرد

هر که شد محو مسبب ز سبب می گذرد

بر در پیر مغان چون گذری حرمت نه

چون که جبریل در اینجا به ادب می گذرد

چون کند جلوه حقیقت نبود جای مجاز

صبح روشن چو دمد ظلمت شب می گذرد

قفل گنجینه اسرار بود لب آری

سر شود فاش زمانی که ز لب می گذرد

ای که اندر در تعبی بار دل خویش مکن

رشک آن کس که جهانش به طرب می گذرد

چه تفاوت به میان غم و شادی جهان

کاین دو روزت به طرب یا به تعب می گذرد

در طلب کوش صغیرا که نگردد ضایع

هر چه از عمر تو در راه طلب می گذرد