شمارهٔ ۳۷۹

ساقی از آن دو جرعه که در جام کرده ای

هم فارغم ز ننگ و هم از نام کرده ای

بایست می ز چشم توام تا شوم خراب

اتمام ده به آنچه که اکرام کرده ای

انعام کردنت به من انعام ثانی است

کاول مرا تو لایق انعام کرده ای

حسنت بود به دیده خاصان عیان تو رخ

مستور کرده ای ولی از عام کرده ای

ای زلف یار تا تو شدی دام دل مرا

آزادم از مشقت هر دام کرده ای

ای دل چه شیوه است به کار تو کاینچنین

آهوی چشم یار به خود رام کرده ای

ای آه شعله بار چه داری به سر مگر

کاین گونه قصد خرمن ایام کرده ای

جز پختگی به کار نیاید به راه عشق

با خام طبع گو طمع خام کرده ای

شهدی که از کلام تو ریزد همی صغیر

بی شک ز لعل نوش لبی وام کرده ای