شمارهٔ ۸۲

روشن از شعله دل عارض جانانه ماست

شمع را روشنی از آتش پروانه ماست

حاجتی نیست که پرسی ز کسی در همه شهر

خانه ای را که ندانی تو همین خانه ماست

عاقلی گر نبود شیوه طفلان چه عجب

سرو کار همه با این دل دیوانه ماست

مست عشق نو نشاید همه کس ورنه شوند

عالمی مست ازین می که به پیمانه ماست

کرده ام من به وفا شهره در این شهر تو را

بسته دام تو خلقی همه از دانه ماست

کرده ام من به وفا شهره در این شهر تو را

بسته دام تو خلقی همه از دانه ماست

دل درین سینه یکی ناله که می خواست نکرد

وای بر حسرت جغدی که به ویرانه ماست

گر نه فریاد غریبانه من رهبر اوست

غم چه داند که در این شهر کجا خانه ماست

زود باشد که جهانی همه از جان گذرند

کز سحاب آفت جان ها غم جانانه ماست