شمارهٔ ۱۵۵

ز آب چشم ماست کز دنبال محمل می رود

اینکه خلقی از قفایش پای در گل می رود

دل چو می رفت از قفای او وداع جان نکرد

ز آنکه می داند که جان هم از پی دل می رود

چون به بزمی بیندم اول مرا از صحبتی

می کند با دیگران مشغول و غافل می رود

مشکل از این گشته کار من که عشق نیکوان

آمد آسان در دل من لیک مشکل می رود

این دل سرگشته را چون نیک بینم در قفاست

هرکجا موزون قدی شیرین شمایل می رود

گر برفت از تیغ جورش بر زمین خونم سحاب

خود ز چشمم ز آرزوی تیغ قاتل می رود