شمارهٔ ۲۶۶

در خیال تو به افتاده است دل از باده ام

زین سبب از چشمت ای پیر مغان افتاده ام

خانه دل شد ز هر نقش و نگاری بی نیاز

با وجود نقش مهر آن نگار ساده ام

تا میان بندگی بستم به کوی می فروش

یافت آزادی زهر قیدی دل آزاده ام

یک طرف رشک رقیبان یک طرف درد فراق

بهر مردن هرچه گردون خواست کرد آماده ام

تنگ شد بر دل فضای سینه بی او گرچه من

در به روی او بسی از دست خود بگشاده ام

سر هوای مقصدی دارد که هرگز کس ندید

گرچه پا در وادی عشقت همان ننهاده ام

تا به کیش عشق رو آورده ام شادم که نیست

فکر زنار و صلیب و سجه و سجاده ام

در بهای بوسه خواهد یار آنکه از سحاب

نقد جانی را که در آغاز عشقش داده ام