شمارهٔ ۳۱۴
سحاب اصفهانیای در درون سینه ز مهرت دفینه ای
نگذاشت طره تو دلی را به سینه ای
مهرم فزوده کین تو کین تو مهر من
حیرانم آن چه مهر بود این چه کینه ای
در بحر عشق ای که تو را میل ساحل است
زین لجه کی رسید به ساحل سفینه ای
در گوش من سرود مغنی خوشست لیک
با آن غنا که خواست ز خلق فتینه ای
این راست گوهری خوش و آن را در خوشاب
این دیده مخزنی بود آن لب خزینه ای
زلف بنفشه طره سنبل ندیده اند
گویند اگر به عارض و رخ بی قرینه ای
بر آتش سحاب فشان آبی از وفا
چون او به شکر اینکه به تاب و تبی نه ای