شمارهٔ ۴۵۷

همچو مرغ از دست من پیمانه مل می پرد

دامن گل از کفم چون بال بلبل می پرد

سیر و پروازش اگر آشفته باشد دور نیست

عندلیب این چمن بر بال سنبل می پرد

دام صحبت تشنگان افکنده اند آنجا ولی

موج چون مرغابی آزاد از سر پل می پرد

زحمت خود می دهد هرکس دل آزاری کند

چوب گل ما می خوریم و ناخن گل می پرد

سربه سر گشتم سواد هند را اکنون سلیم

مرغ روحم در هوای سیر کابل می پرد