شمارهٔ ۴۶۰

عشق آشوب دل و جوش درون می آرد

گل این باغ نبویی که جنون می آرد

دارد آبی چمن عشق که یک قطره از او

مرغ تا خورد ز پا رشته برون می آرد

هر سر موی از آن زلف پریشان راهی ست

که سر از کوچه زنجیر برون می آرد

حسن مغرور به این ناز و نزاکت یارب

تاب هم صحبتی آینه چون می آرد

سوختم از غم دل هم نفسان می بینید

که چه ها بر سرم این قطره خون می آرد

جوش زد داغ دل و شور جنونم افزود

شعله را فصل گل پنبه جنون می آرد

من نه آنم که زبونی کشم از چرخ سلیم

این بلاها به سرم بخت زبون می آرد