شمارهٔ ۴۸۹

همچو شمعم آتش از مژگان به دامن می چکد

اشک در ویرانه ام از چشمم روزن می چکد

خویش را کشتم ز شوق دلخراشی عاقبت

خون من از ناخنم چون تیغ دشمن می چکد

آنکه زخمم دوخت آگه نیستم از حال او

این قدر دانم که خون از چشم سوزن می چکد

آب بر آتش زدن کار بتان هند نیست

کز سر هر مویشان چون شمع روغن می چکد

در وداع خویش چشم غیر را آن گل سلیم

می کند پاک و سرشک از دیده من می چکد