شمارهٔ ۵۰۶

هرکه دلتنگ است کی در عشق چون من می شود

کز دلم تا بگذرد پیکان چو سوزن می شود

بسته راه روشنی بر کلبه تاریک ما

گر سراسر چون کبوترخانه روزن می شود

در شکستم مصلحت ها هست ورنه در جهان

هرکجا فتحی ست چون شمشیر از من می شود

مشرب پروانه دارم در طریق دوستی

شاد می گردم چراغ هرکه روشن می شود

عشق در هرجا که رسم چرب نرمی عام کرد

سنگ بر اندام مینا موم روغن می شود

گوشه چشمی اگر باشد ازو در زیر تیغ

عاشقان را پوست بر اندام جوشن می شود

مدعا از اعتبار سرمه می دانی که چیست

یعنی از حسن سیاهان چشم روشن می شود

خستگان از بس که می میرند در زندان عشق

هر زمان در کوچه زنجیر شیون می شود

اختر اهل سخن شمع ره آوارگی ست

سنگ موزون بیشتر سنگ فلاخن می شود

این بود گر آتش گل هفته دیگر سلیم

گلشن از خاکستر مرغان چو گلخن می شود