شمارهٔ ۵۳۱

صبرم از درد تو تکلیف مداوا می کند

از سر زلف تو دل را چون گره وا می کند

همچو فرهادی نخواهی یافت ای شیرین ولی

چون تویی را او ز سنگ خاره پیدا می کند

هر نفس در صحبت احباب عید دیگر است

موج ازان هردم بغل گیری به دریا می کند

زین طرف عجز و نیاز و زان طرف دشنام و ناز

در میان ما و او قاصد تماشا می کند

می شمارد داغ های سینه ام را آسمان

شیشه ساعت حساب ریگ صحرا می کند

پوست بیش از خرقه دارد بخیه در اندام من

تیغ مژگان با اسیران تو این ها می کند

در سماع آیم ز ذوق رقص او من هم سلیم

گردبادی تا به صحرا دست بالا می کند