شمارهٔ ۷۶۱

روم چو از سر کویش نمی رود پایم

چو آب می روم و همچو ریگ بر جایم

به راه شوق نشان تا ز نوک خاری هست

ز برگ لاله و گل پا نمی خورد پایم

ز عشق بس که پریشانم اهل عالم را

تمام موعظه همچون حدیث دانایم

چو قطره خاطر جمعی نداده اند مرا

به راه عشق پریشان چو سیل دریایم

زبان طعنه مبادا که بر تو بگشایند

مباش همره من جان من که رسوایم

کشید از قدمم خار راه او ایام

چو شمع رفت برون جانم از کف پایم

سلیم پنجه مژگان ز بس مرا افشرد

چو خار خشک نمانده ست نم در اعضایم