شمارهٔ ۷۶۸

چون تنک ظرفان کجا من می ز ساغر می کشم

همچو غواص گهرجو شیشه بر سر می کشم

از کفم سررشته پرواز بیرون رفته است

گر گشایم بال را خمیازه بر پر می کشم

هردم از یاد لبش خود را تسلی می دهم

خامه لب تشنگانم نقش کوثر می کشم

سرگذشت خویش را یوسف فرامش می کند

گر بگویم من چه از دست برادر می کشم

من چنین خوار و کلام من عزیز روزگار

بحرم و حسرت برای آب کوثر می کشم

سوخت از یک آه گرم من سلیم امشب فلک

کار مشکل می شود گر آه دیگر می کشم