شمارهٔ ۷۸۷

خوش آن روزی که می در هر چمن بی باک می خوردم

به دستم بود اگر جامی به پای تاک می خوردم

ز ساقی جام می نگرفتن زاهد هلاکم کرد

به دست من اگر می داد آن را پاک می خوردم

محبت کرد از بس تلخ بر من زندگانی را

اگر زهرم نمی داد آسمان تریاک می خوردم

پی روزی عجب گر ترک استغنا کنم اکنون

که در ایام طفلی از قناعت خاک می خوردم

سلیم از بی شرابی مبتلای صد غم و دردم

اگر می داشتم می کی غم افلاک می خوردم