شمارهٔ ۸۱۱

هوای توست در سر سایه گل را نمی دانم

مرا روی تو می باید گل و مل را نمی دانم

چو مجنون من به کوی عاشقی می آیم از صحرا

تبسم را نمی فهمم تغافل را نمی دانم

چو موج چشمه کوثر ز آلایش پر بلبل

یقین پاک است اما دامن گل را نمی دانم

درین دریا چو موجم خضر می راند به آب آخر

ز بس هر لحظه می گوید ره پل را نمی دانم

بهار آمد سلیم و در چمن پیدا نمی گردند

چه بر سر آمده قمری و بلبل را نمی دانم