شمارهٔ ۸۱۲

ز بی پروایی چشمت دل آزرده ای دارم

لبت هرگز نمی گوید نمک پرورده ای دارم

دماغ من پر است از بوی آن گل کس چه می داند

که در ویرانه خود گنج بادآورده ای دارم

امینی نیست غیر از خاک این گلشن که بسپارم

به دامن همچو گل مشت زر نشمرده ای دارم

چه منت در قیامت عشق او را بر سرم باشد

ز زخم تیغ او نه خورده ای نه برده ای دارم

قیامت هم گذشت و دامن آن تندخو نگرفت

میان کشتگان او چه خون مرده ای دارم

سلیم از باغبان ممنون گل هرگز نخواهم شد

که از دل در بغل دایم گل پژمرده ای دارم