شمارهٔ ۸۱۶

به کویت چون توانم من به این حال خراب آیم

که از بس ضعف نتوانم ترا یک شب به خواب آیم

به گلگشت گلستان می رود ای عشق نپسندی

که دشمن هم عنانش باشد و من در رکاب آیم

به صد خواری سزاوارم درین عالم چه لازم بود

به بزم دیگران ناخوانده همچون آفتاب آیم

مرا چون می تواند آسمان گردآوری کردن

محال است این که همچون بحر در مشت حباب آیم

درین دریا وجود من به چشمی درنمی آید

نهنگم من نه ماهی تا سبک بر روی آب آیم

چنان از گرم خونی الفتی با نیک و بد دارم

که هرکس تب کند چون نبض من در اضطراب آیم

ز مستی چون سلیم آهنگ بزم او کنم شب ها

تمام راه را بر بوی دل های کباب آیم