شمارهٔ ۸۲۶

چون گره جا در خم آن زلف دلکش کرده ایم

پای خود پیچیده در دامن فروکش کرده ایم

می کند از دلگشایی گریه ما کار می

ما به آتش آب را چون شیشه روکش کرده ایم

کار ارباب صفا برعکس چون آیینه است

خانه را از ساده کاری ما منقش کرده ایم

نان یاران را که بوی قرص افعی می دهد

زهر قاتل باد اگر هرگز نمک چش کرده ایم

در طریق عشق دل را پختگی حاصل نشد

بیضه فولاد پنداری در آتش کرده ایم

غیر شانه کس ندارد دست بر وصلش سلیم

خاطر خود جمع ازان زلف مشوش کرده ایم