شمارهٔ ۸۷۰
سلیم تهرانیخاطر من نشکفد از وصل یار خویشتن
این چمن رنگی ندارد از بهار خویشتن
عشق از بس غافلم کرده ست از خود می کنم
همچو طفلان خاکبازی با غبار خویشتن
آخر کار محبت جان به حسرت دادن است
می تراشد کوهکن سنگ مزار خویشتن
در تمام عمر می سوزم برای دیگران
آتشم آتش نمی آید به کار خویشتن
سهل باشد گر سوار توسن گردون شوی
جهد کن تا چون صبا گردی سوار خویشتن
هرکسی سر در کنار یار دارد من سلیم
می نهم چون غنچه شب سر در کنار خویشتن