غزل شمارهٔ ۱

دل به بوی وصل آن گل آب و گل را ساخت جا

ورنه مقصود آن گل استی گل کجا و دل کجا

از هوای دل گل بستان خوبی یافت رنگ

وزرگل بستان خوبی بوی می یابد هوا

گر دماغ باغ نیز از بوی او آشفته نیست

پس چرا هر دم ز جای خود جهد باد صبا

جز به چشم آشنایانش خیال روی او

در نمی آید که می داند خیالش آشنا

با شما بودیم پیش از اتصال مای و طین

حبذا ایامنا فی وصلکم یا حبذا

مردمی کایشان نمی ورزند سودای گلی

نیستند از مردمان خوانندشان مردم گیا

تا قتیل دوست باشد جان کجا یابد حیات

تا مریض عشق باشد دل کجا خواهد دوا

هندوی زلف تو در سر دولتی دارد قوی

اینکه دستش می رسد کت سر در اندازد به پا

عاشقان آنند کایشان در جدایی واصل اند

حد هر کس نیست این هستند آن خاصان جدا

زین خراب آباد گل سلمان به کلی شد ملول

ای خوشا روزی که ما گردیم از این زندان رها