غزل شمارهٔ ۷

نظری نیست به حال منت ای ماه چرا

سایه برداشت ز من مهر تو ناگاه چرا

روشن است این که مرا آینه عمر تویی

در تو آهم نکند هیچ اثر آه چرا

گر منم دور ز روی تو دل من با توست

نیستی هیچ ز حال دلم آگاه چرا

برگرفتی ز سر من همگی سایه مهر

سرو نورسته من انبتک الله چرا

دل در آن چاه زنخ مرد و به مویی کارش

بر نمی آوری ای یوسف از آن چاه چرا

نیک خواه توام و روی تو دلخواه من است

می رود عمر عزیزم نه به دلخواه چرا

پادشاه منی و من ز گدایان توام

از گدایان خبری نیستت ای ماه چرا

در ازل خواند به خود حضرت تو سلمان را

حاش لله که بود رانده درگاه چرا