غزل شمارهٔ ۱۱

ز درد عشق دل و دیده خون گرفت مرا

سپاه عشق درون و برون گرفت مرا

گرفت دامن من اشک و بر درش بنشاند

کجا روم ز در او که خون گرفت مرا

کبوتر حرمم من گرفت بر من نیست

عقاب عشق ندانم که چون گرفت مرا

به سر همی رودم دود و من نمی دانم

چه آتش است که در اندرون گرفت مرا

زبانه می زند آتش درون من ز زبان

از آنکه دوست به غایت زبون گرفت مرا

ز بند زلف تو زد بر دماغ من بویی

نسیم صبح ز سودا جنون گرفت مرا

غم تو بود که سلمان نبود در دل او

بر آن مباش که این غم کنون گرفت مرا