غزل شمارهٔ ۲۲۷

چو چشمت هرگزم چشمی به چشمم در نمی آید

به چشمانت که چشمم را به جز چشمت نمی باید

چو چشمت چشم آن دارد که ریزد خون چشم من

اگر چشمت به چشمانم زند چشمی بیاساید

هر آن چشمی که می بیند به غیر چشم او چشمی

چو چشمش چشم تو بیند ز چشمش چشمه بگشاید

به سوی چشم من چشمی بکن ای نور چشم من

که تا چشمم ز چشمانت به چشمانی بیاساید

به وعده چشم تو گفته که چشمم را به چشم آرد

به چشمت هم شتابی کن که چشمم چشم می باید

چه دانی حال چشم من چو چشمت نیست در چشمم

که چشمم در غم چشمت چه خون از چشم پالاید

اگر چشمت به چشم آرد به چشم خویش سلمان را

خوشا چشمی که پیش چشم تو جانا به چشم آید