غزل شمارهٔ ۲۳۷
سلمان ساوجیپرده از رویش ای صبا بردار
وین حجاب از میان ما بردار
به تماشای جان ز باغ رخش
دامن زلف مشکسا بردار
همرهانیم در طریق وفا
من به سر می روم تو پا بردار
چون غبار من اوفتان خیزان
می توانی مرا دمی بردار
بر سر کوی او چو جان بخشند
بهره ای بهر این گدا بردار
ور زخوان لبش نواله دهند
قسم این جام بینوا بردار
چشم عشاق را ز خاک درش
ذره ای بهر توتیا بردار
سر ما جست و ما بفرمانش
سر نهادیم گو بیا بردار
ای دل از منزلش صبا بویی
می برد هان پی صبا بردار
دل ز تقوی گرفت سلمان را
ساقیا جام جانفزا بردار