غزل شمارهٔ ۳۲۱

بیخ عشق تو نشاندند بتا در دل من

غم مهر تو فشاندند در آب و گل من

تیر مژگان تو از جوشن جان می گذرد

بر دل من مزن ای جان که تویی در دل من

روز دیوان قیامت که منازل بخشند

عرصات سر کوی تو بود منزل من

هر کسی می کند از یار مرادی حاصل

حاصل من غم یارست و خوشا حاصل من

نه رفیقی است که باری ز دلم برگیرد

نه شفیقی است که آسان کند این مشکل من

دوش در بحر غمت غوطه زنان می گفتم

چیست تدبیر من و واقعه هایل من

می شنیدم ز لب بحر که سلمان مطلب

راه بیرون شد ازین ورطه بی ساحل من