غزل شمارهٔ ۳۲۳

ای درد عشق دل شکنت آرزوی من

عشق است عادت تو و دردست خوی من

جز درد عشق نیست مرا آرزو مباد

آن روز را که کم شود این آرزوی من

برخاستم ز کوی تو چون گرد عشق گفت

بنشین که نیست راه برون شد ز کوی من

خون می خورم به جای می و ذوق مستیم

داند کسی که خورد دمی از سبوی من

از چشم من برفت چو آب و در آتشم

کان رفته نیز باز کی آید به جوی من

آن سرو سرکش متمایل که میل او

باشد به جانب همه الا به سوی من

سلمان ز جمله خلق گرفتار برد گوی

فی الجمله تا کجا رسد این گفت و گوی من