غزل شمارهٔ ۳۵۵

چه می بری دل ما چون نگه نمی داری

چه دلبری که نمی آید از تو دلداری

چرا چو نافه آهو بریده ای از من

چرا چو مشک مرا می دهی جگر خواری

به آه و ناله و زاری ز من مشو بیزار

نکن که ما نتوانیم کرد بیزاری

به سوی من گذری کن که جز غریبی و عشق

دو حالتی است مرا بی کسی و بیماری

به کویت آمدن ای یار ما نمی یاریم

تو یاریی کن و بگذر به ما اگر یاری

مشو ز دود من ایمن که کار من همه شب

چو شمع سوختن و گریه است و بیداری

به چشم من لبت آموخت گوهر افشانی

چنانکه داد به لعل لبت شکر باری

سزد که در سر کارم کنی دمی چون صبح

مگر به روز سپید آید این شب تاری

صباست قاصد سلمان به پیش دوست دریغ

که در صباست گران خیزی و سبکباری