بخش ۴۰ - غزل

ای میوه رسیده ز بستان کیستی

وی آیت نو درآمده در شان کیستی

جان ها گرفته اند در میان ترا چو شمع

جانت فدا چراغ شبستان کیستی

هرکس به بوی وصل تو دارد دلی کباب

معلوم نیست خود که تو مهمان کیستی

جان ها به غم فروشده اندر هوای تو

باری تو خوش بر آمده ای جان کیستی

ای دل مشو ز عشق پریشان و جمع باش

اول نگاه کن که پریشان کیستی

غزل را چون بدید آمد فروداشت

برین قول ارغنون آواز برداشت

ای دل من بر سر پیمان تو

جان و دل من شده قربان تو

جان منی جان منی جان من

آن توام آن توام آن تو