باغ را رنگی و بویی ز بهارست امشب
بر ورقهای چمن نقش و نگارست امشب
گلرخان چمن از دوش صبوحی زده اند
چشم نرگس ز چه در عین خمارست امشب
موی را شانه زد آن ماه مگر بر لب جوی
کآب پرچین و صبا غالیه بارست امشب
گرنه از حجله شب روی نماید خورشید
از چه مشاطه شب آینه دارست امشب
مگر آن شمع برین جمع گذر خواهد کرد
کز طبقهای فلک نور نثارست امشب
شکر عود و شکر با هم بپرورد
بدین ابیات دود از جم برآورد
تو در خواب خوشی احوال بیداری چه می دانی
تو در آسایشی تیمار بیماری چه می دانی
نداری جز دلازاری و ناز و دلبری کاری
تو غمخواری و دلجویی و دلداری چه می دانی
تو چون یک شب به سودای سر زلف پریشانش
نپیمودی درازی شب تاری چه می دانی
برو زاهد چه پرهیزی ز ناز و شیوه چشمش
بپرس این شیوه از مستان تو هشیاری چه می دانی
دلا گفتم غم خود خور که کار از دست شد بیرون
ترا غم خوردنست ایدل تو غمخواری چه می دانی
حدیث رفته با او گفت از آغاز
درید از درد و حسرت جامه در بر
همی نالید و می زد دست بر سر
بسی کرد از جفای دیده نالش
بسی دادش به دست خویش مالش
ز غیرت غمزه ها را از پی خواب
به هم برمی زد و می بردشان آب
ز راه سرزنش سر را ادب کرد
که از بهر چه سر بالین طلب کرد
ز دوران فلک نالید و می گفت
سپهرم بر چه طالع زاد گویی
چو می شد تلخ بر من زندگانی
چو گل بر باد رفتم در جوانی
اگر طالع شدی دولت به زاری
مرا روزی که مادر تنگ برزد
چو مشکم ناف بر خون جگر زد
مرا ایزد بلا بر سر نوشته است
چه شاید کرد اینم سرنوشت است
الا ای بخت تا کی این کسالت
ز خواب آخر نمی گیرد ملامت
مرا چون نای ننوازی به کامی
زنی هر دم چو چنگم در مقامی
ولی این خانه را چون در گشادند
اگر صد سال اشک از دیده باری
چو بلبل شب همه شب ناله می کرد
کنار برگ گل پر ژاله می کرد
هزاران بیضه پنداری کزین طاق
فروافتاد و ریزان شد در آفاق
عیان شد زرده خور در سپیده
نمود از پرده خون آلود زرده
چو صبح از حضرت خورشید شهناز
بر جم رفت تا روشن کند راز
به شب رازی که با خورشید گفتند
به روز آن راز با جمشید گفتند
حکایت یک به یک با شاه کردند
شهنشه را ز کار آگاه کردند
چو شه دانست کان معشوق طناز
چو باد صبح یکدم خوش برآمد
از او مهراب بشنید این حکایت
به دل گفتا درست است این روایت
عجب کان سرو قد از جا نرفته است
چو گل خار غمش در پا نرفته است
فرو رفت از هوایت پای در گل
که نشناسد طبیب احوال بیمار
علاج آنگه به آسانی توان کرد
که روشن گردد او را علت درد
به ساقی گفت جام می بگردان
بیا ساقی که طیشی دارم امروز
نشاط و تازه عیشی دارم امروز
بیاور می که این جای صبوح است
مرا میل می و رای صبوح است
برون ز اندازه می خواهیم خوردن
درون ها پر ز می خواهیم کردن
به گیتی کو خرد را بود پابند
به میدان زرش ساقی درافکند
شفق گون باده در شامی پیاله
به روح اندر لقای حور می دید
در آن دریا هزاران زهره رقاص
به هر جامی که گردانید ساقی
به یاد یار نوشین باده می خورد
نشاط و عیش دوشین تازه می کرد
ز مجلس بانگ نوشانوش برخاست
می اندر سر نشست و هوش برخاست
