رباعیات

رباعی شمارهٔ ۸۴

از جام توام بهره خمار آمد و بس وز باغ توام نصیب خار آمد و بس از هر چه در آید به نظر مردم را در دیده من خیال یار آمد و بس

رباعی شمارهٔ ۸۵

رویت که ازو گرفت نیرو آتش از فتنه بر افروخت به هر سو آتش با روی تو در ستمگری زد پهلو زلف تو و کرد زیر پهلو آتش

رباعی شمارهٔ ۸۶

دل خواستم از زلف سمن پوش تو دوش گفتا که چه دل دل که دل چیست خموش زلف تو اگر چه حال ما می ماند لیکن طرف دوش تو می دارد گوش

رباعی شمارهٔ ۸۷

گل بین که دریدند همه پیرهنش کردند برهنه بر سر انجمنش در چوب شکافتند همه پیرهنش کردند به صد پاره میان چمنش

رباعی شمارهٔ ۸۸