۳۲۲- خواجه صوفی اردستانی

خوش طبع و لوند و با وجود این معنی بغایت دردمند بود این مطلع از اوست

چرا از پهلوی من دردمندی در بلا افتد

مرشد ماست خم باده که در روی زمین

نیست پیری به از او صاف دل و گوشه نشین

ذره ها در کشش مهر بر افلاک شدند